Klus 155, de badkamer

Natuurlijk is dit niet de eerste keer dat ik in de badkamer bezig ben. Vooral in deze blog (klikerdeklik) werd het allemaal pijnlijk duidelijk. En ik had me nog wel zo ontzettend voorgenomen om eerst alle proefjes op te maken...

Anyway, sinds ik baanloos word ben ik ook werksterloos. En dat betekent dat ik dat natuurlijk nu zelf moet doen. Met hulp van Man, laat ik dat vooral niet vergeten (ik ben een boffert!). Flylady heeft natuurlijk ook hier een leuke oplossing voor: swish and swipe. Ofwel: gewoon als je er toch bent er even een doekje doorhalen. En dat probeer ik ook te doen. Echt. Maar er staat gewoon teveel ... eh ... spul.

 Op mijn plankje bij de wastafel.

En het kastje onder de wastafel wordt ook nog niet bepaald leger...

Ik heb er niet alleen een doekje (met sop!) overheen gehaald, ik heb ook een aantal normale verpakkingen verruild voor proefverpakkingen. Dat zou toch moeten helpen in het opmaken daarvan.

En, ik heb me er van overtuigd dat ik - ondanks alle goedbedoelde reclames van allerlei drogisten en supermarkten - nu voorlopig echt wel even voldoende gehamsterd heb.

Eerst opmaken, dan weer nieuwe kopen!

Klus 154, limonadepakjes

Het kwam eigenlijk hierdoor:

Bij de grootgrutter hadden we limonadepakjes aangeschaft voor school. En we hadden er ook nog een paar. Gewoonlijk zouden we die in de la opruimen.

Maar die was al vol. En ik vond het toch geen goed idee om ze allemaal op het aanrecht te laten staan. Dus moest ik een alternatief bedenken.

Deze plank, of eigenlijk een gedeelte daarvan, leek de aangewezen plek. Maar zoals je ziet, was die plank niet leeg. Nee, natuurlijk niet.

Dus moest er verhuisd worden. Naar deze plank:

Tja, en toen kwam van het een het ander....

Deze moest even uitgezocht worden

En dit kon eigenlijk toch ook wel beter.

Er kwam een emmertje sop aan te pas

En uiteindelijk had ik deze plank,

waardoor deze plank gedeeltelijk leeg kwam,

zodat hier de pakjes konden staan.

Wel even een klusje, maar het is weer gedaan. En als bonus is ook de trapkast weer keurig netjes.

Klus 153, portemonnee

Eens in de zoveel tijd moet mijn portemonnee eraan geloven. Dan worden alle papiertjes, bonnetjes en alles wat daar in de loop van de tijd in verzamelt, aan een grondige inspectie onderworpen.

Benieuwd wat er deze keer te voorschijn kwam?

Uiteraard: zegeltjes van de grootgrutter. Meteen maar even in het boekje opgeplakt.

Koffiepunten. Deze zijn van de vakantie, toen wij opeens geconfronteerd werden met een koffiefilter en een thermoskan. Tja, toen moesten we wel koffie kopen.

Heel veel bonnetjes. Die mogen bij het oud papier.

En deze is weer helemaal opgeruimd!

Klus 152, girorekening

Vroeger, heel lang geleden, op mijn 18e, opende ik een girorekening. Want dan pas hoorde je er echt bij. Apetrots was ik op mijn eerste salaris dat erop gestort werd.
In mijn studententijd had ik een haat/liefde verhouding met die rekening. M'n laatste girobetaalkaart inde ik altijd voor een fors bedrag want, ja, ook ik had aan het eind van mijn geld nog altijd een stuk maand over.

Samen hebben we de komst van de giromaat meegemaakt. Wij woonden aan de overkant en genoten van de rij op zaterdag. Maar ook beleefden we het vertrek van de girobetaalkaart, de opkomst van het pinnen en de overgang naar ING. En daar stopte onze liefde eigenlijk een beetje.
Een jaar of wat geleden zijn we overgestapt naar een andere bank. Maar mijn girorekening (zo bleef ik 'm toch hardnekkig noemen) had ik nog steeds niet opgezegd. Wel betaalde ik elk kwartaal 15 euro. Voor niets dus eigenlijk.

Tot vorige week. Toen belde ik met de ING omdat ik toch de rekening ging beëindigen. Weliswaar kreeg ik meteen een nieuwe creditcard toegestuurd (het waarom daarvan ontging mij ook!), maar ik heb toch doorgezet.

En nu is het over tussen ons.
Dag giro, bedankt voor je steun de afgelopen jaren!

En ik hou mooi 60 euro per jaar over.

Klus 151, logeetje

In de zomervakantie hadden we een logeetje. De hele vakantie. Een hele rustige logé overigens, met nauwelijks wensen. Een beetje te drinken op zijn tijd en verder mocht 'ie graag naar buiten kijken.

Best een aardig logeetje toch? Een plantje van de juf van Dochter. Dochter was er maar druk mee. Vergat ik geen water te geven? Stond 'ie daar echt wel goed? Zou ik 'm niet vergeten mee terug te nemen?

En ik? Ik vond 'm eigenlijk wat saai.

En toen ontstond er ineens een plannetje.

Deze had ik nog liggen.

En daarvan haakte ik bloemetjes. Heel eenvoudige bloemetjes van lossen en een paar vasten.

In heel veel kleurtjes en combinaties.

Het was eigenlijk een minihaakwerkje, dus het kon ook prima buiten. Met groen verbond ik de bloemetjes met elkaar.

En het werd een slinger. Mijn bijdrage om de wereld een beetje kleurrijker te maken.

En zo zag 'ie er vanochtend uit toen  'ie mee naar school ging. Veel gezelliger vond ik. Op school hebben Dochter en ik hem tussen de andere logeerplanten op een tafel gezet.
En stiekum vind ik het wel jammer dat ik het gezicht van de juf niet kon zien toen ze hem vond....

Klus 150, beter zicht

In onze gang en in het voorportaal hebben wij glazen lampen hangen. En die zijn in de loop der tijd een beetje stoffig geworden. Blijkbaar hingen ze te hoog voor de werkster, toen we nog een werkster hadden.

Tijd dus voor actie!

Trapje klaarzetten, want die lampen hangen natuurlijk hoog.

Pakje schoonmaakdoekjes erbij. Spullen heb ik wel hoor, om schoon te maken, daar kan het niet aan liggen.

Hmmm, een beetje nodig was het wel, een beetje boel zelfs.

De lamp in de gang en

de lamp in het voorportaal zijn weer een stuk opgeknapt. Dat geeft vast beter zicht vanavond!

Klus 149, pad in de voortuin

Het pad in de voortuin, van de stoep naar de voordeur, is natuurlijk de eerste indruk die je krijgt als bezoeker. Of die ik kan maken. Regelmatig veeg ik het, maar waarschijnlijk toch te weinig. Want het pad ligt eigenlijk altijd in de schaduw. En daardoor groeit er van alles tussen de klinkertjes wat er eigen niet thuishoort.

En dan valt dit stukje eigenlijk nog wel mee.

Maar ik heb een nieuw hulpmiddel:

Een voegenkrabber! Dan hoef ik niet de hele tijd te bukken, en bukken is niet zo'n heel fijn plan met een hernia vorig jaar en een versleten knie. Nu kan ik gewoon blijven staan en het onkruid aanpakken.

Hier kun je het verschil goed zien.

Alle frummeltjes netjes opvegen natuurlijk.

Kijk, zo kun je iemand ontvangen!