Dag 63, doosjes en tijdschriftenbakken

Er gaat veel naar beneden uit mijn oude werkkamer en er gaat ook veel weg. Dus (gelukkig!) zijn de kasten nog niet vol. Omdat ik in een weggooi-mood ben, pak ik vandaag deze stapel aan:

Gelijk maar de eerste doos. Die dozen heb ik ooit trouwens keurig beplakt met behang, dan zag het er allemaal wat netter uit. Ik weet zeker dat er op zolder in de oude werkkamer nog dozen staan die ook met behang beplakt zijn, dus er was wel een bepaalde eenheid. (en wacht maar tot je de schoenendozen t.z.t. ziet...)

Aha, uitgescheurde recepten. Die ik inmiddels al zo'n vijf jaar niet gezien heb, want zolang wonen we inmiddels in dit huis. Recepten zoek ik wel op Internet op, of in een kookboek, maar niet in een stapel los papier. Weg ermee.

Doos 2 zit vol met kaarten. Kerstkaarten uit 2000 (ja, wie wat bewaart...), maar ook kaarten van een vriendin van vroeger waar ik heel veel mee schreef. Vandaar ook dat ik al die Boomerang kaarten had. Voor elke gelegenheid een passende kaart. Helaas is mijn vriendinnetje van toen niet meer. En voor die tijd waren we elkaar al een beetje uit het oog verloren. Haar kaarten mogen nu ook weg.

In de derde doos zat ook iets vergelijkbaars, dus die is ook weg. Met doos en al.

Onderop lagen foto-albums en die mogen blijven. Dus dit is over van de stapel op de stoel:

En omdat het zo lekker gaat, ga ik nog maar even door.

De tijdschriftenbakken.

In de eerste zit bladmuziek, van vroeger, toen ik nog dwarsfluit en blokfluit speelde. Die blijven.

In de tweede zit mijn stageverslag van mijn studie, keurig uitgetypt want in die tijd hadden we geen computers. Mag blijven en als ik straks mijn afstudeerscripties tegenkom, mogen die erbij.

In de derde zitten rapporten en dergelijke van de lagere en middelbare school. Die mogen ook nog even blijven.

En dan de vierde:

Een verrassingsbak met uitgescheurde tijdschriftartikelen. Jottum (hier zitten vaak hele leuke dingen in!)

Ietsje uit de mode volgens mij, mag weg.

Heel leuk, maar past totaal niet bij onze inrichting. Mag ook weg. Hoewel ik wel altijd verlekkerd sta te kijken op de Franse markten naar dit soort aardewerk.

Een stapeltje knutseldingen, mag blijven.

Vrolijke papiertjes. Altijd handig voor een klein cadeautje. En paasstickers. Het wordt een gestickerde Pasen dit jaar volgens mij.

Hoera, weer een blok. Een tekenblok dit keer. Mag blijven. Misschien heb ik daar straks ook wel weer tijd voor.

Plastic mapjes mogen bij de andere plastic mapjes in de la van het bureau.

Zie je wel, ik zei toch dat er leuke dingen in konden zitten. Een reisdagboek van een vakantie naar Griekenland en van een reis naar Praag. Die mogen terug in de bak, dan kunnen andere vakantiespullen erbij.

En de rest gaat weg.

Dag 62, Op naar een volgende ronde

Opruimen is eigenlijk best leuk. Je maakt ruimte. In je huis én in je hoofd. Je vindt dingen terug. Je komt erachter dat je van sommige dingen best wel gênant veel exemplaren in huis hebt, schrijfblokken bijvoorbeeld, of batterijen.
Maar weggooien om het weggooien vind ik zo ongelooflijk zonde. Liever gun ik spullen een volgende ronde. En vandaag was zo'n dag om dingen naar die volgende ronde te laten gaan.

Allereerst deze actie:
De school van de kinderen steunt een goed doel in een land waar mensen het minder breed hebeen dan hier (in elk geval dan ik). Twee keer per jaar sturen ze een vrachtwagen vol spul naar Verweggistan. De ouders krijgen een oproep in de Nieuwsbrief om die vrachtwagen te vullen. Nou, daar kon ik wel een handje mee helpen.
Sinds Dochter in een groot bed slaapt hebben wij een berg ledikantlakentjes over. In de familie en kennissenkring konden we er niemand een plezier mee doen, dus die mochten naar Verweggistan. Datzelfde geldt voor babysokjes, hydrofiele luiers, een verschoontas, kleding die te klein geworden was, enzovoorts enzovoorts.

Alles bij elkaar bracht ik vanochtend twee knalvolle vuilniszakken, drie losse tassen en vier plastic zakken vol naar de gymzaal op school.

De tweede actie:
Op dag 60 (klikerdeklik) hield ik een hele stapel kaarten over. Akelein wilde ze graag hebben, maar dat is niet echt om de hoek en dus moest het een postpakketje worden. Met een deksel van een papierdoos en wat overgebleven karton, een schaar en een rol plakband maakte ik er een pakketje van dat met een beetje mazzel net door de brievenbus zou kunnen passen.

Nu nog het adres en een postzegel er op en dan gaat het straks bij de voordeur, zodat ik dat morgen in de brievenbus kan laten verdwijnen.

Derde actie:
Niet alles wat we niet meer kunnen gebruiken gaat naar de Kringloop, sommige dingen gaan op Ma rktplaats.

Morgen gaat deze envelop (uiteraard voorzien van adres en postzegels) in de brievenbus, dan kan een ander weer genieten van wat wij niet meer nodig hebben.

Vierde actie:
Omdat Dochter uit de kinderstoelen in de auto was gegroeid, kochten wij nieuwe en deze gaan dus op Marktplaats. Nog niet echt weg, maar hopelijk duurt dat niet heel lang.

Geeft toch ook een goed gevoel allemaal.

Dag 61, papier

Vandaag is dit stapeltje aan de beurt:

Het lag al een tijdje in een hoekje van mijn nieuwe werkkamer en dat was nou net niet de bedoeling,dat er weer stapeltjes in hoekjes zouden verschijnen.

Eens kijken wat er allemaal tussen zit

Printetiketten, heel handig, dus allemaal bij elkaar in een mapje.

Er is een klein beetje uit, dus 500 vel zal het niet meer zijn, maar in elk geval hebben we ook ruim voldoende ringbandpapier.

Een hele logische plek natuurlijk, om vergaderstukken te bewaren. Foei! Dat verdient een plekje in de kast.

Printpapier. Ik heb zo'n gevoel dat daar nog meer van moet zijn. Dit mag zeker blijven.

Jottum: nog meer schrijfblokken. Ik kan echt nog jaaaaren vooruit. In de la.

En jawel, natuurlijk ook enveloppen! Die mogen naar het schrijftafeltje.

En kijk eens wat een prachtige oplossing ik daarvoor heb. Deze combinatie heeft mijn vader vroeger al eens gemaakt. Toen zaten er telefoonboeken in, nu mag mijn papiervoorraad erin. Opgeruimd staat weer netjes.

Dag 60, kaartenbakje

In dit bakje heb ik ook nog een heleboel kaarten zitten. Vroeger had ik een vriendin waar ik bijna dagelijks een kaartje mee uitwisselde. En dan moet je natuurlijk wel kaarten voor alle mogelijke situaties voorhanden hebben. Gelukkig hing in bijna elke kroeg een boomerang-rek.

En dus heb ik een hele bak vol met (boomerang) kaarten voor vrijwel elke situatie. Met tabjes gescheiden. Soms ben ik best wel georganiseerd ;-).

Deze gaan naar de man van mijn collega, die deze kaarten vast graag voor zijn verzameling wil hebben.

Deze kaarten mogen blijven, die komen vast nog eens van pas.

En deze hele stapel gaat naar de kringloop.
In het rode bakje zitten nu nog een paar kaarten. De kaarten die de kritische blik overleefd hebben.

Dag 59, stapeltje diversen

Uit mijn horecatijd (als student) heb ik overgehouden dat je nooit met lege handen moet lopen als je dat kunt voorkomen. Nog steeds heel handig. En als ik de kinderen in bed heb gelegd kom ik toevallig telkens langs mijn oude werkkamer... Op die manier verhuist mijn werkkamer langzaam naar beneden en heb ik ook de mogelijkheid om alles uit te zoeken.
Vandaag trof ik deze stapel op mijn bureau

Ik ben benieuwd wat er allemaal tussen zit.

Materiaal om kaarten te maken, mogen bij de andere blanco kaarten.

Knipvelletjes, voor volgend jaar als mijn schoonmoeder weer jarig is?? Mogen blijven.

Dubbelzijdig tape om die 3D kaarten te maken. Mag bij zijn broertje in de kast.

Ach, de geboortekaartjes van de kinderen. Zoon had de rechter en Dochter dus de linker. Ik vind ze nog steeds heel goed passen bij onze kids. Ik weet nog dat we een hoop moeite hebben gedaan om een kaartje voor Dochter te vinden dat ook nog paste bij het kaartje voor Zoon. Mogen blijven dus. Ergens heb ik ook onze trouwkaarten gezien. Als ik die weer tegenkom, mogen die erbij in de doos.

En dan resteert een hele stapel ansichtkaarten, boomerangkaarten, kaarten voor allerlei gelegenheden enzooorts enzovoorts. Gelukkig heb ik al een heleboel kaarten voor van alles en nog wat (klikerdeklik), dus ik kan hier best kritisch doorheen.

Deze gaan naar de man van een collega die dingen van Heineken verzamelt.

Leuk: paasstickers, een lief kaartje voor aan een cadeautje of een bloemetje en exlibris. Die mogen allemaal blijven.

Een kaartje dat me een glimlach bezorgt: een "verpakking"  van blote elleboogjes uit juli 2003, met een inhoud van 31 dagen. Maar: geen idee aan wie ik die zou sturen, dus die mag naar de kringloopwinkel.

Hier moet ik ook om glimlachen, maar voor zover ik weet krijg ik van niemand geld, dus die mag ook naar de kringloop.

Deze mogen blijven. Daar zie ik nog wel een toekomst voor.

De kerstkaarten met de beste wensen voor 2004 (??). Die mogen weg.

Deze mogen blijven.

Uiteindelijk gaat deze hele stapel naar de kringloop.

En deze gaat naar iemand die volgens mij dol is op kleur, en een mooi plekje hiervoor heeft, denk ik.

Dag 58, logeerbedbank

Niet dat er direct gasten komen logeren, maar het kán ook helemaal niet.

Onder deze enorme stapel ....ehh troep spullen bevindt zich onze logeer-bed-bank. Maar zoals met veel horizontale oppervlakten in ons huis is het een ware magneet voor spullen. En als er één dingetje ligt, volgt er al gauw meer. Maar niet langer. Afgelopen met de spullen op het logeerbed.

Kijk, dat ziet er een stuk gastvrijer uit.